21
aug
2017
0
wacht maar tot je kinderen hebt

Waarom ik gek word van de zin “wacht maar tot je kinderen hebt.”

“Wacht maar tot je kinderen hebt.” Het is een zin die ik en veel van mijn leeftijdsgenoten vaak te horen krijgen. Een zin die overbodig en soms ook kwetsend is. Ze kan op verschillende manieren uitgesproken worden, maar komt toch altijd op hetzelfde neer. Hoe meer ik deze zin hoor, hoe harder mijn bloed hiervan gaat koken. Ik kan me niet inbeelden dat deze zin ooit al tot iets goeds of moois heeft geleid. Ik som de redenen op waarom ik gek word van de zin “wacht maar tot je kinderen hebt.”

Het impliceert dat je leven nu nog niet ‘af’ is

Als je deze zin hoort, krijg je meteen de indruk dat je leven een niet ingelopen schoen is. Het ziet er allemaal mooi uit, het heeft geen schrammetje, maar het telt niet echt mee, want ze hebben nog geen kennis gemaakt met de straatstenen. Mijn leven is geen niet ingelopen schoen. Ik heb ook blaren gevoeld, me belachelijk gemaakt met wintersokken en een haardroger om ze toch een maatje groter te krijgen, en veel te veel geld uitgegeven aan mijn liefhebberij zonder dat mensen er veel begrip voor opbrachten. Anderen het gevoel geven dat hun leven (nog) niet volledig meetelt, en er nog het een en ander moet gebeuren voor ze als ‘vol’ en ‘af’ worden aanzien, is in mijn ogen niet onschuldig. Wanneer ben je als persoon trouwens klaar, volmaakt, of volbracht? Er bestaat niet zoiets als een ideaal eindpunt. Wat zou het dan zijn? Wacht maar tot je kinderen tanden krijgen? Wacht maar tot je ook gaat scheiden? Wacht maar tot je een huisdier hebt? Wacht maar tot je op pensioen gaat? Wacht maar tot je Chinese vazen gaat verzamelen? Wacht maar tot je dood bent? En op wat moet je dan wachten? Neen, elk leven  is goed zoals het is. Je hoeft helemaal nergens op te wachten, en je al zeker niet schuldig voelen omdat je iets niet hebt of doet.

Het voelt alsof anderen op je neerkijken

O wijze, vertel me meer over het leven! Als iemand zegt “wacht maar tot je kinderen hebt”, dan komt er niet zelden een aura van zelfingenomen superioriteit bij kijken. Precies of die persoon heeft toegang tot een wereld waarvan ik het bestaan zelfs niet kan vermoeden. Oké, er zijn vast zaken die je zelf maar volledig begrijpt als je zelf kinderen hebt. Maar dat je iets pas voor de 100% kan vatten als je het zelf meegemaakt hebt, geldt voor zoveel dingen. Is het nodig om hier gemeen en zelfvoldaan over te doen? Als ik zoiets hoor vraag ik me af wat er zou gebeuren moest iemand die bal ooit terugkaatsen. “Wacht maar tot je een carrière hebt die iets van betekenis heeft.” “Wacht maar tot je echte vrienden hebt.” Moest je zoiets zeggen zou dit (terecht!) op grote verontwaardiging onthaald worden. Dit zijn namelijk zaken die super kwetsend zijn, en ze getuigen van geen enkele zelfrelativering of respect. Maar zeggen “wacht maar tot je kinderen hebt” is op een of andere manier wel perfect toelaatbaar en gerechtvaardigd. Hoewel het zeker niet altijd slecht bedoeld is (in tegenstelling tot de voorbeelden die ik gaf), kan de ontvanger van de boodschap zich moeilijk aan de indruk ontdoen dat de spreker zijn eigen leven superieur acht.

Het impliceert dat mensen niet in je geloven

Als je over je huidige activiteiten of toekomstplannen spreekt, en je hoort dan de zin “wacht maar tot je kinderen hebt”, is dit meteen een domper op de feestvreugde. Het smoort meteen alle enthousiasme in de kiem en doet de sfeer in negatieve zin omslaan. Het is een ietwat vriendelijker verpakte vertaling van “O, maar dat zal je niet lukken met kinderen hoor!” Misschien zijn bepaalde plannen moeilijker ten uitvoer te brengen met kinderen, maar misschien lukt het toch. Veel mensen slagen erin om toch zaken te realiseren, ondanks dat mensen niet in hen geloofden. Tegenwoordig zijn zoveel zaken praktisch te regelen, dat een kinderwens echt geen doodsvonnis hoeft te zijn voor de rest van je leven of carrière. Laat mensen hun eigen keuzes maken, of laat ze zelf ontdekken wat mogelijk is en wat niet. Het heeft geen nut om op voorhand al alle plannen en alle hoop de grond in te boren. We kunnen mekaar toch even goed aanmoedigen, en hulp aanbieden als het toch niet zou gaan?

Het lijkt alsof iemand zich zit te verkneukelen om je toekomst

Vertel me eens: waarom spoort iedereen je aan om kinderen te krijgen, maar wordt het toch voorgesteld als één van de fataalste keuzes die je ooit kunt maken? Is er een geheim pact onder ouders om anderen mee in de val te lokken? Als je denkt dat iemand kinderen wilt, en je zegt dan “wacht maar tot je kinderen hebt”, dan stel je het toch zeer negatief voor? Als kinderen zo fantastisch zijn als iedereen wilt doen uitschijnen, waarom is het dan nodig om je zo te verkneukelen bij het idee dat iemand in de toekomst kinderen zou kunnen hebben? Het boezemt alvast niet veel vertrouwen in. Of is het soms uit jaloezie? Dan is dit toch helemaal niet nodig? Ik ken genoeg mensen met kinderen die zeggen: “De tijd zonder kinderen was de leukste tijd van mijn leven, maar toch zou ik het niet meer willen wisselen met wat ik nu heb.” Dit klinkt toch al een stuk positiever en minder vijandig dan iemand die bijna gniffelend zegt: “Wacht maar tot je kinderen hebt,…”

Het doet overkomen alsof dit je ultieme noodlot is

“Wacht maar tot je kinderen hebt” impliceert dat dit ook effectief gaat gebeuren op een bepaald punt in de toekomst. Het lijkt alsof dit een fatum is dat over je afgeroepen wordt. Maar wat als dit nu niet zo is? Dan voel je je helemaal niet erkend of begrepen als je dit hoort. Wie geen kinderen wilt, voelt zich helemaal niet gemotiveerd om hierover open te communiceren met de ander, want de kans dat je op een begripvolle reactie stuit is behoorlijk klein. “Wacht maar tot je kinderen hebt” is dus meteen een dooddoener voor de rest van het gesprek. Je hoeft helemaal geen kinderen te krijgen als je dit niet wilt, en het komt ook voor dat je geen kinderen krijgt als je dit wel wilt. Deze zin is daarom ook kwetsend voor mensen die wel kinderen willen, maar ze niet kunnen krijgen. Ook als je in een moeizaam proces zit wat betreft zwanger worden, is deze zin niet wat je op dit moment wilt horen. Wie heeft er eigenlijk wel baat bij deze zin. Niemand toch?

wacht maar tot je kinderen hebt

Bron afbeelding: Pixabay

Deze redenen zijn allemaal factoren die ervoor zorgen dat mijn haar recht komt te staan bij het horen van de zin “wacht maar tot je kinderen hebt”. Zoals je ziet leidt dit tot weinig positiefs bij de aanhoorder van deze uitspraak. Wie wel positieve gevolgen kent, of hier net heel blij van wordt, mag dit gerust melden. Maar wat mij betreft zou deze zin gerust afgeschaft mogen worden. Ik stel dan ook voor om tot nader order deze gruwelijke zin niet meer uit te spreken, en net de poort tot communicatie te openen in plaats van die af te sluiten. Wat denk jij?

You may also like

Was doen vrouwentaak
Is de was doen werkelijk nog een vrouwentaak?
Feministische songs Beyoncé
De meest feministische songs van Beyoncé: een top 5
Straatintimidatie
“Ik ben bijna 40, ik heb 2 kinderen grootgebracht, en ik voelde me zo klein.” – Mannen getuigen over straatintimidatie van collega’s
Bh-beugel
Overleef 4 vervelende vrouwelijke kledingproblemen dankzij deze simpele trucs

8 Responses

  1. Goed geschreven, ik sluit me volledig bij je aan. Een blog vol waarheid en ook nog eens met humor en vlot geschreven.

    Alsof je inderdaad geen mening mag hebben over kinderen als je ze (nog) niet hebt… en kwetsend is het mogelijk ook! Laat iedereen in z’n waarde.. live and let live!

  2. Annabel

    Ik heb kinderen dus deze uitspraak hoor ik niet meer haha. Het enige moment dat ik dat tegen iemand anders zou zeggen is als hij/zij een ongewenste opmerking maakt over mijn kinderen. Vooral opmerkingen als: mijn kind zou echt niet zo hoeven schreeuwen, dat huilen is zo irritant ( sorry mijn baby kan nu eenmaal nog niet praten….), maar goed verder nee zeg ik zoiets niet. Het is ook niet dat je leven voorbij is als je kinderen hebt. Dus om het zo als een doem scenario te brengen is ook verschrikkelijk!

    1. Haydée

      Als antwoord op een ongewenste opmerking snap ik het wel hoor, zoals Liesbeth ook al zei. En zo fijn om te lezen dat je helemaal niet achter het doemscenario staat! 😀

  3. Liesbeth

    Je hebt gelijk, en de enige omstandigheid waarin zo’n uitspraak begrijpelijk is, is als reactie op een kwetsende uitspraak van iemand zonder kinderen tegenover iemand met kinderen. Ik heb zelf net een kindje gekregen en dat zet je wereld op zijn kop (net als wellicht veel andere dingen, bv je eigen zaak,beginnen). In elk geval denk ik dat mensen met kinderen zich vaak onbegrepen/veroordeeld voelen door mensen zonder kinderen omdat ze soms geen tijd meer hebben voor ‘leuke’, hippe dingen, enkel nog over de kleine kunnen praten (dat is nu eenmaal ff je wereld), of omdat ze opvoedingskeuzes maken waar kinderlozen over fronsen (a la: waarom wil je kinderen als je ze de hele dag naar de creche doet / voor de tv zet /…). Niet iedere ouder is zo he! Maar ik kan me inbeelden dat het in zo’n situatie al snel kan leiden tot enige verkneukeling, in gedachten of luidop, over het eventuele lot van de veroordelende kinderloze als die toch ooit kinderen neemt. Maar het blijft kwetsend om alle redenen die je opnoemt en ik ergerde me er voorheen ook heel erg aan!

    1. Haydée

      Dag Liesbeth, bedankt voor je reactie! Ik kan me inderdaad inbeelden dat het helemaal niet leuk is als je als ouder niet begrepen wordt, en dat je dan denkt dat de ander er ook anders over zou denken als die zelf kinderen heeft. Dus in dat opzicht begrijp ik het wel als ‘reactie’. Maar deze uitspraak als uitgangspunt nemen is volgens mij heel schadelijk voor alle partijen. Fijn dat je dit ook zo ervaart. Ik vind je reactie trouwens een mooi voorbeeld van open communicatie. 😉

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: