X

Dit taboeonderwerp bespreken we nog steeds niet met onze vrienden

Het laatste taboe: je loonstrookje

Ik denk wel eens dat het loonstrookje, of het inkomen in het algemeen één van de laatst overgebleven taboes is.

We bespreken alles met elkaar, en schuwen de details niet. Familieruzies worden bijna woordelijk aan elkaar medegedeeld, inclusief de smerige verwijten die over en weer gegooid werden. Onze relaties worden tot in detail geanalyseerd, en we durven gerust aangeven waar het niet goed loopt. Ook van onze seksuele activiteiten doen we vaak uitvoerig verslag. Vele dames zouden over de leden van hun vriendinnengroepen uitgebreide en waarheidsgetrouwe biografieën kunnen schrijven, inclusief sappige anekdotes. We hebben geen geheimen voor elkaar, en schuwen de taboeonderwerpen niet. Nietwaar? Alleen zou ik niet kunnen vertellen hoeveel mijn vriendinnen verdienen.

We hebben het nog liever over geslachtsziektes dan over ons loon

Nu moet ik ook toegeven dat ik niet wakker lig van de loonstrookjes van mijn vriendinnen, en ik vermoed dat zij de slaap ook wel kunnen vatten zonder mijn precies inkomen te kennen. Maar toch vind ik het vreemd. Wat zorgt ervoor dat we dit zo moeilijk met elkaar delen? “Hé, ik verdien €1200 netto met die job, dat is toch serieus onderbetaald?” Hoe komt het dat we dit niet uitroepen, maar wel: “Hé, ik heb chlamydia maar ik zou niet weten van wie ik het gekregen heb.” Beide zijn fictieve voorbeelden, voor alle duidelijkheid. Maar toch, ik schat de kans groter in dat het tweede mij ter ore komt, dan dat ik het eerste hoor.

Een gemiste kans

En toch zou het geen kwaad kunnen om ons inkomen op een meer open manier te bespreken. Dus geen omfloerste uitspraken als: “met mijn inkomen kan ik mooi rondkomen, maar ik moet geen zotte uitgaven doen.” “Of: ik verdien minder dan ik vroeger had gehoopt, maar merk dat ik nu toch niet ontevreden mag zijn als ik mijn inkomen met dat van anderen vergelijk.” Als we ons inkomen open met elkaar kunnen bespreken, zouden we interessante discussies kunnen krijgen.

Staan we er echt zo slecht voor? Of zijn we net te snel tevreden?

We zouden echt kunnen inschatten hoe ons loon is in vergelijking met onze peers. Staan we er echt wel zo slecht voor? Of zijn we net te snel tevreden? Horen wat anderen doen, en wat ze daarvoor terugkrijgen kan heel interessant zijn om onze eigen ambities scherper te krijgen. Veel schoolverlaters hebben geen idee wat ze kunnen verwachten op hun eerste loonbriefje. In het beste geval hebben ze een idee van het inkomen van hun ouders, wat zelfs dan nog een vertekend beeld geeft. Gesprekken met leeftijdsgenoten over een startloon kunnen handig zijn om perspectief aan te brengen.

Maar ook mensen die al langer werken, kunnen bijleren door met anderen over hun loon te praten. Hoe verloopt jouw loontraject? Is de groei zo groot als verwacht? Of werk je al jaren voor hetzelfde loon, terwijl je takenpakket altijd maar in omvang toeneemt? En hoe zit het met je vrienden die zelfstandig zijn? Hoe pakken zij het aan, en welk inkomen houden zij over? Het zijn interessante discussies om te voeren met anderen, en ze kunnen ons veel inzicht in ons eigen inkomen bijbrengen. Maar we voeren ze nauwelijks. Een gemiste kans denk ik.

Hoe komt het eigenlijk dat we dit zo moeilijk bespreken?

We zijn beschaamd

Ten eerste is er schroom om over ons inkomen te spreken. De meeste mensen zijn opgevoed met het idee dat het niet netjes is om over geld te spreken. Het zou onbetamelijk zijn, precies alsof je alleen met geld bezig ben. We kunnen er enorm hard omheen draaien, maar als we eerlijk zijn met onszelf moeten we toch toegeven dat het wél belangrijk is. Ja, er zijn belangrijkere dingen, en ja, het belangrijkste in het leven is niet te koop. Maar een goed inkomen hebben waarmee we in onze levensbehoeften kunnen voldoen, en loon naar werken krijgen zijn ook belangrijke factoren voor ons welzijn. Dus het is volgens mij helemaal niet onbetamelijk om daarover te spreken. Als we wel alle andere zaken met onze vrienden bespreken, waarom dit niet?

We zijn bang voor een oordeel

Een tweede factor kan de schrik voor het oordeel van een ander zijn. Dit snap ik ergens wel. Ik vind het zelf ook niet zo’n leuk idee dat anderen mijn rekening zouden maken. Waarom koopt ze dat niet? Ze kan het toch betalen? Of: hoe kan ze dat betalen? Daarvoor verdient ze toch niet genoeg? Niemand vind het leuk als anderen zich met onze inkomsten en uitgaven gaan bemoeien. Maar toch is dit niet de insteek die de meeste gesprekken over inkomen zouden kunnen hebben. Als je je inkomen met goede vrienden bespreekt, doe je dit vooral om van elkaar te kunnen leren, en je eigen ervaringen af te toetsen met die van anderen. Als je je liefdesleven met elkaar bespreekt, doe je dit toch ook niet om elkaar te veroordelen? Volgens mij zouden we precies op dezelfde manier over onze inkomens kunnen spreken.

De sluier afgooien

Niet over je loon praten omhult onszelf in een mysterieuze financiële sluier. Misschien voel je je wel heel comfortabel in deze sluier. Het geeft je privacy en het beschermt jezelf tegen oordelen van anderen. Maar je hebt het nadeel dat je je eigen ervaringen nooit kan aftoetsen aan die van anderen. Iedereen heeft recht op zijn financiële sluier, maar het kan zeer verrijkend zijn om die van je af te gooien als je onder vrienden bent.

Praat jij met jouw vrienden over je loon? Of blijft dit eerder een taboe? Laat het zeker weten in een reactie!

Photo by Ben White on Unsplash

Haydée:
Related Post